In de forensische psychiatrie raakte Peter de Looff gefascineerd door de worsteling van cliënten met pijn, agressie en problematiek zoals verslaving. Het wekte zijn interesse in de manier waarop (draagbare) technologie mensen onder meer kan helpen aan meer inzicht in hun fysiologische reacties en zo kan bijdragen aan herstel.
Peter de Looff is psycholoog en senior onderzoeker bij Fivoor, een instelling voor forensische psychiatrie. Na zijn opleiding psychologie ging hij aan de slag als behandelaar in de forensische praktijk. Inmiddels doet hij vooral onderzoek naar de inzet van wearables, zoals smartwatches en ringen met biosensoren die lichamelijke reacties meten. De grote vraag is: hoe kunnen deze wearables patiënten en behandelaren inzicht geven in de interactie tussen lichamelijke veranderingen en gedrag? En hoe kan je deze kennis gebruiken in de behandeling?
Na je opleiding de forensische psychiatrie in, dat is nogal een vuurdoop…
‘Zeker. Ik werd daar met allerlei situaties geconfronteerd waar ik nog nooit eerder mee te maken had gehad. En ook met de duistere kant van mensen. Dat was wel enerverend, ja. Maar ook fascinerend, want ik zag daar wat er misgaat bij sommige jongens. Je ziet de pijn, de agressie, de moeilijkheden. Je ziet ze worstelen met psychische problematiek, of om van hun verslaving af te komen. Ook zie je de behandelaren worstelen, omdat zij rekening moeten houden met alle veiligheidsmaatregelen en beperkingen die hun cliënten opgelegd hebben gekregen. Dat is best spannend, en dat gaat ook weleens mis. Sommige cliënten hebben nogal wat op hun kerfstok. Hoe zorg je er dan voor dat zij zo veilig mogelijk kunnen terugkeren in de maatschappij? Dat ze een gecontroleerde tweede kans krijgen? Want daar gaat het natuurlijk om.’
Wij kunnen niet met elke cliënt gaan oefenen op straat
Waarom besloot je de onderzoekskant op te gaan?
‘Bij Fivoor liepen meerdere onderzoeken die vooral focusten op psychosociale aspecten, op hoe het mensen in de loop der tijd verging in de forensische psychiatrie. Daarbij werd soms ook technologie ingezet, waaronder wearables. Dat vond ik erg interessant. Ik ben geïnteresseerd in hoe draagbare technologie kan helpen een behandeling te verbeteren, hoe het cliënten kan helpen om meer inzicht te krijgen in fysiologische reacties in uiteenlopende situaties en hoe dit ze kan ondersteunen in hun herstel. Overigens geldt dat niet alleen voor cliënten, maar ook voor hulpverleners. Het is intensief werk, waar ook veel stress en agressie bij komt kijken. Hulpverleners die heftige dingen hebben meegemaakt vallen soms voor langere tijd uit, of besluiten helemaal met hun werk te stoppen. Daarom onderzoeken we ook of wearables een bijdrage kunnen leveren aan het verbeteren van het welzijn van hulpverleners.’
