Home Column

Column

Praten over wat wel of niet ‘normaal’ is, moet overal, maar niet in de Jeugdwet

In de Jeugdwet is ‘normaliseren' een strategie om problemen van jongeren en opvoeders als ‘normaal' aan te merken, waarvoor geen Jeugdhulp nodig is. Dat werkt averechts. De problemen worden niet genormaliseerd, het bieden van hulp wordt dat des te meer.

Innnerlijke dialoog

Wat te doen met een onwillige cliënte en ouders met hoge verwachtingen? Nog eens extra uitleg geven, werkt in elk geval níet.

Het informele netwerk is de basis

Informele steun is geen aanvulling op professionele hulp. Het is andersom: professionele hulp zou een aanvulling moeten zijn. En dan liefst minimaal.
This way, that way, my way signpost. Guidance concept.

Helpen een eigen weg te vinden

Coming-of-agefilms zeggen veel over de manier waarop wij als samenleving kijken naar opgroeien. En dus ook over ons, degenen die het als hun taak zien het lijden van jonge mensen te verlichten.

Uithuisplaatsing verminderen? Heb compassie voor ouders – én voor de professional

De nogal ‘oudervijandige' houding in onze samenleving helpt niet om het aantal uithuisplaatsingen te verminderen. Het begint bij een beter begrip van de interactie tussen ouder en kind.
Annemarie de Leng

Het gezin als startpunt

In de dagelijkse praktijk zien we het regelmatig: een kind wordt aangemeld met klachten, maar de oplossing ligt zelden alleen bij het kind.
Wartezimmer mit Bilderrahmen und Stühlen

Storing

Wat doe je als een cliënt een ‘echte' afspraak op het laatste moment wéér omzet in een online sessie? Dan spreek je hem daar even op aan. Toch?
Overweight boy standing on floor scales indoors, above view

Het perspectief van kinderen met obesitas

Siegnella Concincion promoveerde op 25 april 2025 aan de Universiteit van Amsterdam op haar proefschrift Building communicative spaces with children in paediatric obesity care and research. The importance of children's perspectives in integrated care during and after the COVID-19 pandemic.
Annemarie de Leng

Luisteren naar de onzichtbare wereld

We waren een jaar of veertien toen een vriendin op school me toevertrouwde dat ze 's avonds soms geesten zag die de trap op kwamen zweven naar haar zolderkamer. Ze was doodsbang, maar als vriendin kon ik er niet veel mee.

Wat te doen in een hypernerveuze samenleving?

Zorgprofessionals ervaren de grilligheden van de hypernerveuze samenleving elke dag.