Eén van de cliënten in de groepssessies die ik geef, zei onlangs: “Eens in de zoveel jaar moet ik in therapie om weer even uitgebreid stil te staan bij mijn mentale gezondheid en bij alle tools die ik heb om me beter te gaan voelen”.

Toen ik in het interview met Levi van Dam, verderop in dit nummer, over zijn ‘mentale wasstraat’ las, moest ik meteen aan haar denken. En aan hoe belangrijk het is om over meer van dergelijke tools te beschikken. Aan het belang van het kunnen uitbreiden van zulke middelen, of het aanpassen ervan aan de levensfase waarin je je bevindt. En hoe essentieel het is om hier af en toe over te praten op een constructieve manier.

Helaas klinken veel van deze ‘gereedschappen’ veel volwassenen al saai in de oren, laat staan jongeren: mediteren, wandelen in de natuur, een dankbaarheidsdagboekje bijhouden, journaling, yoga, ademhalingsoefeningen, beter gaan slapen, gezonder eten… Ik kan me nog goed herinneren toen mijn kinderen adolescenten waren: zij wilden met vriendinnen shoppen, festivals bezoeken en tot diep in de nacht uitgaan. Een gesprek over wandelen, mediteren en ademhalingsoefeningen ondergingen ze gelaten, zuchtend en met rollende ogen.

Daarom is het zo belangrijk om deze tools een eigentijds sausje te geven en ze cool te maken. En dat is iets wat Levi van Dam enorm goed kan. Hij slaagt erin om mentale weerbaarheid om te toveren van een suf concept naar een eigentijdse, collectieve ervaring. Door de tools in te bedden in een festival-achtige setting spreekt hij de taal van de doelgroep. Het ijsbad, de ademhalingsoefeningen en de sharing circles zijn zo geen verplichte kost, maar worden een uitdaging waar jonge mensen hun hele leven lang van kunnen profiteren. Want we weten dat het werkt, daar is veel onderzoek naar gedaan.

Ook Monika Scholten benoemt dit in het voorliggende nummer in haar mooie column ‘Ik laat je niet alleen’. Er zijn veel data over de Nederlandse jeugd als het gaat om de gezondheid, het fysieke en mentale welbevinden, de ervaren sociale veiligheid, schoolprestaties, uitval, middelengebruik, enzovoorts. Die onderzoeksgegevens bieden meer dan voldoende aanknopingspunten voor betere hulp en voor beter beleid. Maar weten is nog geen doen, zoals de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid in 2017 al constateerde. Daarvoor hebben we goed beleid nodig en jonge mensen die gehoord worden. We moeten gaan doen wat werkt en stoppen met doen wat niet werkt. Want het gaat niet alleen over fijn opgroeien, maar ook over onze toekomst en daar hebben we politiek voor nodig. Helaas kunnen we dit niet op een leuk festival inbedden, maar gelukkig kunnen we wel een ander krachtig instrument inzetten: op 29 oktober naar de stembus gaan.