Wat doe je als een cliënt een ‘echte' afspraak op het laatste moment wéér omzet in een online sessie? Dan spreek je hem daar even op aan. Toch?
Een afspraak die ik niet snel zal vergeten was met Alex, zeventien jaar oud destijds. Hij was bij mij in behandeling met klachten omtrent genderdysforie, stemming, lage belastbaarheid en autisme. Omdat het veel van hem vroeg om voor onze afspraken naar de praktijk te komen, hadden we er al een paar keer voor gekozen de afspraken dan maar online te doen. Alles was beter dan niets tenslotte. Ook deze keer had Alex, vlak voordat hij naar me toe zou komen, aangegeven dat hij me liever online wilde spreken.
Zelf heb ik een sterke voorkeur mijn cliënten in het echt te ontmoeten, omdat je onbewust veel omgevingsinformatie en cues kan missen met therapiegesprekken via een beeldscherm. Zo heb je geen zicht op wat er achter het scherm gebeurt en wie er allemaal in de ruimte aanwezig is. Omdat het met Alex’ stemming bergafwaarts leek te gaan en hij bepaald niet naast de deur woont, had ik ermee ingestemd.
Het gesprek liep best wel stroef. Er vielen ongemakkelijke stiltes en het beeld bleef voortdurend hangen; een uitwisseling kwam niet echt op gang. Hoewel Alex de neiging heeft alles erg negatief te interpreteren en snel kan overgaan op klagen, bleef het op een gegeven moment, nadat ik hem een vraag over zijn coming-out tegenover zijn ouders had gesteld, juist bijzonder stil aan de andere kant. Het beeld hing weer, dus ik had geen idee wat er aan de hand was. Toen de storing voorbij was, vroeg ik nog een beetje door en moedigde hem aan te antwoorden. Na een voor mijn gevoel eeuwigdurende stilte reageerde hij opeens geagiteerd: hij kon niet antwoorden, omdat hij aan het huilen was.
Ik kon wel door de grond zakken. Dit was nu precies de reden waarom ik liever geen online afspraken wil. Ik had zelfs op mijn lijstje staan om Alex die dag stellig toe te spreken over het last-minute wijzigen van de afspraak en hem aan te moedigen om de volgende keer toch écht naar de praktijk te komen.
Door mijn blunder durfde ik dat onderwerp niet meer aan te snijden en sloten we de sessie kort daarna af. Ik heb er wel van geleerd. Tegenwoordig geef ik bij aanvang van een behandeling veel duidelijker aan dat ik een sterke voorkeur heb voor fysieke, offline afspraken en geef ik aan dat, als het onverhoopt een keer niet anders kan, de online ontmoeting een uitzondering is.
Bij Alex is het helaas bij online sessies gebleven. Zijn belastbaarheid is de afgelopen tijd niet verbeterd, dus iets anders zit er voor hem niet in. Gelukkig heb ik mijn band met hem kunnen herstellen door later op mijn misinterpretatie terug te komen. Hij begreep het en noemde het ‘een onhandige samenloop van omstandigheden’. En misschien was het niet voor niets. Sinds die keer gebruikt hij een andere laptop, met een betere camera, en loopt het beeld ook niet meer vast. Zo hebben we, in alle opzichten, tóch een betere verbinding.
