Coming-of-agefilms zeggen veel over de manier waarop wij als samenleving kijken naar opgroeien. En dus ook over ons, degenen die het als hun taak zien het lijden van jonge mensen te verlichten.
“Kan ik iets toevoegen aan de wereld om me heen?”, vraagt Ollie zich af. “Ik baan mijn weg tussen alle wegen die al gebaand zijn. Alles is al een keer gedaan. Hoe kan ik bezig zijn met mijn eigen dingen en leren er zelf iets van te vinden? Ik ben bang dat mij dat niet gaat lukken. Dat is denk ik coming-of-age”.
Ollie en ik praten over onze favoriete films in het coming- of-agegenre, wat er coming-of-age aan is en welke scenes de allerbeste zijn. Good Will Hunting komt voorbij, maar ook Spirited Away, Mid90’s en Call me by your name. Bij Inside Out twijfelen we. In al deze films is een hoofdfiguur in verwarring over de eigen identiteit, over waar of bij wie hij hoort of past. Het begint vaak met een verlies of een ingrijpende gebeurtenis. Uiteindelijk neemt de protagonist een besluit, overwint de eigen weerstanden en groeit. De verhalen – alleen de echt goede – gaan over die persoonlijke groei en hebben iets universeels: we delen als kijker in de transitie naar volwassenheid, op onze eigen, specifieke manier. De films in dit genre verbinden generaties en bieden een kijkje in de wereld van opgroeien. Er wordt gerebelleerd, kopje onder gegaan; als de hoofdfiguur valt, vallen we mee; als ze groeit, groeien we mee, en als hij opstaat, doen wij dat ook. “Het is niet feelgood, het is feel inspired”, zegt Ollie. Het loopt niet per se goed af, maar de filmpersonages inspireren hem om toch een weg te zoeken.
De aanleiding van ons gesprek over coming-of-agefilms is de Telefilm En we vliegen door de dagen. De film gaat over de hechte vriendschap tussen Jade en Kaitlynn. Jade plooit haar leven om dat van Kaitlynn en haar vurige wens het leven te beëindigen. Jade worstelt met deze wens. Ze voelt zich verantwoordelijk en doet er alles aan om Kaitlynns wens in vervulling te laten gaan. Jades weg naar volwassenheid en het euthanasietraject van Kaitlynn, dat uitvoering en zorgvuldig wordt toegelicht, lopen parallel.
In haar wens om haar vriendin te helpen, stelt Jade het zoeken naar antwoorden op haar éigen (levens)vragen uit. Ze is vooral boos. Boos op de huisarts die het euthanasietraject niet in gang durft te zetten, op alle zorgverleners die Kaitlynn eerder doorverwezen, omdat ze haar niet konden of wilden helpen, op iedereen die Kaitlynn niet begrijpt. En ze is boos op
